Vorige week schreef ik een gedicht, naar aanleiding van het bericht dat een illustrator was overleden. ’s Avonds las ik in een boek het verhaal over een man die moeite had zich te uiten, en de problemen die zich daardoor opstapelden in zijn leven.

Die nacht verscheen er een gedicht in mijn hoofd, dat ik diezelfde nacht nog opschreef. De volgende dag las ik dat de acteur Robin Williams zich van het leven had beroofd. Hij was één van mijn favoriete acteurs.

Ik moest terugdenken aan mijn lieve en prachtige vriendin Emily, die op 29-jarige leeftijd het definitief niet meer zag zitten en een eind aan haar nog jonge leven maakte. Ik mis haar nog altijd, al is het inmiddels vele jaren geleden. Het geluid van haar stem zal ik nooit vergeten, net als de diepgaande gesprekken die we voerden.

Het voelde even niet zo gepast mijn gedicht te plaatsen. Vandaar dat ik er een tijdje mee heb gewacht.

gedicht "hoe"