Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Maand

januari 2015

Iemand en ik

voeten

Ween niet, bloempje

Alles is goed.

Ik ben er voor je,

ik zal er altijd zijn.

Als het moeilijk is,

kijk dan naast je.

Als je droevig bent,

droog ik je tranen.

Als je angstig bent,

hou ik je vast.

Ween niet, bloempje.

Toe, ween nu niet.

Ik hou van jou

en dat zal altijd zo blijven.

Als ik een tijdmachine had,

zou ik naar je reizen.

Je laten weten,

dat er altijd iemand is.

Nooit meer niemand.

Altijd iemand

die van je houdt.

en die iemand,

die iemand ben ik.

Ik zal het je vertellen,

zodat er niet meer

niemand is.

Ik geef je een knuffel,

een echte

een oprechte

voor je breekt.

Breek niet, bloempje.

Toe, breek nu niet. kleine bloem

Advertenties

Met welke stenen betegel jij jouw levenspad?

Vandaag was ik aanwezig bij een solidariteitsbijeenkomst in de Sultan Ahmet moskee in Zaandam. Eigenlijk was ik vanmorgen bezig met de Syrische vluchtelingen in Libanon, die zowel letterlijk als figuurlijk gebukt gaan onder een enorme berg sneeuw. Ik keek naar foto’s van kinderen die zich warmen aan vuurtjes. Kleine kinderen die nog kleinere kinderen tillen. Ik hoor dat al twee baby’s doodgevroren zijn. Hoe ongelooflijk onvoorstelbaar is dit leed, en waarom staan we dit met zijn allen eigenlijk toe? Hoezo is er geen internationale verontwaardiging, dat vroeg ik mij zo af terwijl ik naar de foto’s keek. Wat leven we toch in een krankzinnige wereld. Ik dacht aan de ongebruikte dekens op mijn zolder en de zakken vol speelgoed en knuffels en ging op zoek naar manieren om mijn ongebruikte spullen naar onverwarmde tenten te verplaatsen, desnoods zelf. Ik heb tenslotte snowboots. Ik kan dat wel.

Tussendoor las ik over de bijeenkomst in de moskee en alhoewel mijn hoofd en hart zich ergens tussen de bergen sneeuw in Libanon bevonden, vond ik het belangrijk om hierbij aanwezig te zijn. Ik wil als gewone burger en als moeder van twee kinderen, me inzetten voor een wereld waarin we ALLEMAAL veilig kunnen opgroeien. En als moeder gaat me dat nu eenmaal aan het hart. Behalve een aantal politieke leiders waren er vele moskeegangers en enkele burgers aanwezig. Ik voelde mij als blonde vrouw tussen voornamelijk mannen best een beetje nerveus. We werden geleid naar een klein zaaltje onder de moskee en net op het moment dat ik mij afvroeg waar de nooduitgang was in het geval er mannen met kalasjnikovs binnen zouden stormen tikte er iemand op de microfoon waardoor er twee doffe, luidruchtige knallen uit de luidspreker te horen waren.

sultan ahmetmoskee zaandam
plafond Sultan Ahmetmoskee Zaandam

Vele mooie, hoopvolle woorden werden gesproken. Zo had ieder een eigen reden om aanwezig te zijn. Ook ik. Ik dacht terug aan 25 januari 2014, Caïro, Egypte. Ik dacht eraan hoe zulke aanslagen in sommige landen dagelijkse kost zijn, zoals in het land van mijn familie. Ik dacht aan de foto van de man wiens voet afgehakt zou worden. Ik dacht aan zoveel zinloze doden. Telkens weer. Ik dacht aan de wezen in de sneeuw. Aan mooie initiatieven van heel gewone mensen zoals het boekje van Jamil en Jamila*, geschreven voor de Syrische vluchtelingen. Ik dacht aan beschilderde containers met vlinders en bloemen in een troosteloos vluchtelingenkamp. Er is zoveel narigheid en akeligheid in deze wereld en tegelijkertijd ook zoveel moois. stenen Wat ik me het meest realiseer is dat wij samen bepalen hoe deze wereld en onze directe omgeving eruit zien. Wij allen zijn verantwoordelijk voor wat we doen, wat we denken en hoe we handelen. Iedere gedachte, ieder woord, iedere handeling en ook iedere cartoon zijn een bouwsteen waarmee we de samenleving waarin we gezamenlijk moeten leven, of we dat nou willen of niet, opbouwen. En daarin is niemand onschuldig. Wij allen dragen een steentje bij. Het is raadzaam om af en toe even stil te staan en terug te kijken naar de stenen die jij plaatste op je pad. Zijn het mooie stenen? Heb je er iets goeds mee gedaan? Of gebruikte je je steen om andermans raam in te gooien? Stak je je hand uit naar de verstotene, naar de eenzame, of oordeelde je enkel over hem en liet je hem staan? Heb je je tijd, geld en talent op aarde nuttig besteed? Hoe zien jouw stenen eruit? stenen Iemand op de bijeenkomst zei iets heel moois. Het is goed dat wij, met zijn allen, opstaan tegen geweld. Dat we onze afschuw uitspreken over een aanslag gepleegd op Charlie Hebdo. Maar het is niets waard wanneer wij niet met dezelfde afschuw spreken over de zinloze dood van duizenden mannen, vrouwen en kinderen in Nigeria, over aanslagen die dagelijks gepleegd worden in een land als Irak, Libië of Egypte, over de bezetting van landen en volken zoals Tibet of over die miljoenen Syrische vluchtelingen die deze winter doorbrengen in ijzige kou en bergen sneeuw. Wanneer we een mooie wereld willen zullen we actief moeten bouwen aan die mooie wereld. Zorg dat je goede stenen neerlegt op jouw levenspad.

stenen

*: “Jamil en Jamila”: Boek van Elsbeth de Jager en Esther van der Ham, Uitgeverij Droomvallei

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑