Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Maand

mei 2015

Een heel eind buiten mijn comfortzone

Een boost voor je zelfvertrouwen

Soms moet je iets doen wat buiten je comfortzone ligt, zo wordt me steeds verteld door afbeeldingen met mooie quotes eronder. Nu doe ik dat met enige regelmaat, me buiten mijn comfortzone begeven, en ik vind dat heus niet altijd leuk. Maar ik moet toegeven dat je zelfvertrouwen en zelfwaardering er enorm door kunnen toenemen.

Ben ik soms verdwaald?

Aan de andere kant komt het ook wel voor dat ik mijzelf ga saboteren en dan rondloop met een enorme keelontsteking waardoor ik twee weken geen woord uit mijn keel krijg. Sommige stappen zijn misschien wel te groot. Dan ben je zo’n eind buiten je comfortzone waardoor je het gevoel krijgt dat je verdwaald bent geraakt. En dat is misschien ook wel zo: je bent dan te ver weg van wat je écht wilt en het kan zelfs zo zijn dat je dingen aan het doen bent die anderen van je willen of verwachten, maar die je zelf eigenlijk helemaal niet wil doen.

Alles wat je vaak doet, wordt uiteindelijk gewoon

Inmiddels begint het al iets gewoner te worden om dingen te doen die ik voorheen nooit zou hebben gedaan. Dingen waarvan ik moest gruwelen. Ik had bijvoorbeeld nooit kunnen bedenken dat ik zo vaak op een braderie zou staan. Nu moet ik wel toegeven dat ik dat altijd samen met anderen doe, en nooit alleen. Het is daardoor altijd een gezellige dag, ondanks regen, wind en weinig of geen verkoop.

Toch nog maar even niet

Maar er zijn ook dingen waar ik nog steeds niet aan moet denken en die ik maar voor me uit blijf schuiven. Zo ben ik nog steeds niet bij verloskundigenpraktijken langs geweest om daar flyers neer te leggen. Ik vond dat ik daar nu wel aan toe was, maar op het moment dat die gedachte in mijn hoofd kwam flitste er onmiddellijk iets anders dwars doorheen: de herinnering aan mijn twee bevallingen. Ik begrijp meteen waarom ik dit maar blijf uitstellen en misschien moest ik daar nog maar een tijdje mee doorgaan.

Dobberen in een bootje

Wat ik inmiddels heb geleerd is om alles gewoon over je heen te laten komen. Je er niet druk om te maken en vooral je er niet tegen te verzetten. Een ander mooi woord daarvoor is: loslaten 🙂 Dat ga ik doen, ik ga het loslaten en ik ga me gewoon mee laten dobberen met de stroom en de dingen laten gebeuren die gebeuren. En dan zie ik wel waar dat bootje me brengt.

bootje

Wedstrijd zwerfie rapen voor Zaanse basisscholen

Al fietsend of wandelend door het Zaanse landschap kom je best vaak afval tegen. Het is bijna gewoon geworden flesjes en blikjes tussen het frisse groen te zien, of uiteengerafelde plastic zakjes, die in de takjes van struiken blijven hangen.

Ik hoorde pas enkele jaren terug over de plastic soep die in de oceaan drijft en uiteenvalt in kleine stukjes die door vissen worden opgeslokt, zoals de tonijn op je bord. Plasticdeeltjes schijnen inmiddels ook al in ons drinkwater rond te drijven, waarbij me dan toch het vermoeden bekruipt dat dit wel invloed op onze gezondheid moét hebben en dat die invloed wel eens niet zo heel positief zou kunnen zijn.

Er zijn al aardig wat mensen actief die met enige regelmaat bij elkaar komen om gezellig samen afval bij elkaar te sprokkelen, zoals de Zaanse Schonen, onder het motto: ik erger me niet aan afval, ik ruim ’t op!

Een fraai motto, maar zeg nu zelf: er ligt meer afval dan een handjevol mensen op kan ruimen en zou het niet veel handiger zijn wanneer we onze kinderen leren wat minder troep te laten rondslingeren? Voeg daar nog een filmpje aan toe over de gevolgen van plastic soep voor zeedieren, laat een foto van een dode zeevogel zien met de kilo’s plastic die in zijn kleine maag zijn gevonden en voilà, we hebben een nieuwe generatie Ecojeugd gekweekt.

Nu zijn mensen niet zomaar bereid iets te doen voor het milieu. Sterker nog, de meesten zijn daar helemaal niet zo gemakkelijk voor te porren. Pas wanneer de dood zowat aan onze deur bonst zijn we bereid te veranderen, en dan nog met flinke tegenzin. Nu zijn kinderen gelukkig een stuk ‘kneedbaarder’, minder lui dan volwassenen (alhoewel) en zijn ze ook nog eens graag buiten. Er is dus nog hoop! Bovendien oefent de prikstok een magische aantrekkingskracht uit op kinderen. Ik merk dit altijd wanneer ik het weer eens niet kan laten de plaatselijke speeltuin van zijn troep te verlossen.

zwerfvuil rapen

Kortom, ik denk dat die Zaanse Schonen best wat extra handen kunnen gebruiken. Maak er een hippe battle van waarmee je iets kan verdienen, zet iets op het spel en het zou zomaar kunnen dat je een paar weken later woont in de schoonste stad van Nederland. Dat noem ik nog eens een win-winsituatie.

En wat als je, als prijs, nu eens een stapel boeken uitdeelt voor de schoolbibliotheek? Ik heb met eigen ogen gezien dat die bibliotheken soms uitpuilen van de oude, saaie, suffe boeken. Ja echt, saaie, suffe boeken bestaan (ik weet ook niet wie die schrijft, maar tips voor leuke boeken heb ik wel!) en ik kan me gewoon niet voorstellen dat je daarvan zin in lezen krijgt.

Toeval wil dat het karma van de gemeente Zaanstad op het gebied van wegbezuinigen van bibliotheekfilialen, nodig een inhaalslag moet maken. Het zou een mooi gebaar zijn en tevens een kans om die geletterdheid, die landelijk veel aandacht krijgt omdat het nogal te wensen over laat, te bevorderen. En de scholen die niet meedoen? Daar dumpen we natuurlijk al die zakken vol afval op het plein, samen met de saaie, suffe boeken.

Dit idee voor een Zaanse zwerfiebattle kwam op een dag zomaar langsfladderen, en misschien dat je tijdens je wandeling of fietstocht ook eens een blik kunt werpen op de berm, in plaats van in de berm, en het met mij eens bent dat het inderdaad best wel wat schoner kan. Ik hoop dat er iemand is die iets met dit idee wil gaan doen zodat het niet zinloos verder wappert en in de takjes van een struik blijft hangen tot het vergaat. De Zaanse zwerfiebattle, fladdert het voort!

bloem met afval

Zaanse zwerfvuilestafette

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑