I love me

Van jezelf houden, is je dat al gelukt? Misschien wel. Ik probeer het al zo’n twintig jaar. Na een aantal jaar kreeg ik heus wel door dat het niet zo wilde lukken. Sterker nog, het lukt me voor geen meter. Maar waarom is dat eigenlijk zo?

Ik stelde me voor dat het niet iets is wat ik moet proberen te bereiken, maar dat het een keuze is, net als vergeven. Dus ik hoefde alleen maar de keuze te maken van mezelf te houden en voilà, de rest zou vanzelf gaan. Het werkte alweer niet. Wat is er mis met mij?!

Waardeloos

Er is helemaal niets mis met mij. Feitelijk. Gevoelsmatig ligt dat wat anders, want ergens diep van binnen, vind ik dat er helemaal niks goeds is aan mij. En als er niks goeds is aan mij, hoe kan ik dan van dat compleet waardeloze en meest nutteloze schepsel houden? Dat is onmogelijk.

Ik besloot te mediteren, en stelde de vraag aan het Universum. ‘Universum, kunt U me vertellen hoe ik van mezelf kan houden?’ en ik zag mezelf voor me, hoe ik mezelf zie. Het was om te huilen. Het was om te janken. En dat deed ik.

Gollum

Daar zat ze voor me, het schepsel dat ik ben. Ineen gedoken, in elkaar gekruld, scharminkelig en met een blik als ‘De schreeuw’ van Munch. Verstoten, lelijk, eenzaam, minderwaardig. Het schepsel deed me denken aan Gollum. En wie houdt nu van Gollum?

Dat houden van mezelf, dat kan ik wel op mijn buik schrijven, als bovenstaande mijn zelfbeeld is. Of misschien ….

Liefde verpakt in een dekentje

Vond ik Gollum in de film niet juist een heel zielig wezen? Eentje die meer dan wie dan ook, een beetje aandacht en liefde verdiende? Ik besloot een dekentje te slaan om het schepsel dat ik ben en ik troostte haar. Hield haar vast. Zo zaten we een tijdlang, in mijn gedachten.

Misschien is er nog hoop, als ik leer te houden van mijn onvolmaakte ik. Als ik leer te houden van mijn innerlijke Gollum. Want eigenlijk is ze echt wel lief!

balletvoorstelling