Waarom ik bijna nooit over dergelijke onderwerpen schrijf? Ik weet het weer. Het valt niet onder woorden te brengen, dat is het probleem. Om het zodanig neer te schrijven dat het ook nog begrepen wordt, is haast niet te doen. Misschien moet dat ook niet het doel zijn. Ik weet dat er iets in jou is dat het wel begrijpt, maar dat iets zit misschien heel diep verscholen.

Wellicht zijn er slechts een paar woorden die beklijven, een paar woorden of slechts één zin die blijft hangen, die iets met je doet. Een blokje verschuiven in je Jengatoren. Maar dat moet niet het doel zijn en kan het ook niet zijn, want ik weet tenslotte niks.

Ik weet niet wat goed voor jou is. Ik weet niet eens wat goed voor mij is, laat staan dat ik het voor jou dan wel “even” weet. Dat is niet het geval, ik kan je niet helpen. Helaas.

Ik vertrouw erop, dat er Iets anders is, dat wel weet wat goed voor jou is. Op die Bron vertrouw ik. Die Bron weet. Ik weet niks. Ik schrijf dan ook niet voor jou. Ik schrijf voor mij. Ik ben degene die wil leren, die hulp nodig heeft, niet jij. En mocht er toevallig iemand zijn die het fijn vindt mijn schrijfsels te lezen, so be it. Mochten er woorden zijn die als kleine zaadjes landen in je hart en daar over een jaar of wat tot bloei komen, so be it.

Ik vertel je alleen maar over mijn Jengatoren, hoe die eruit ziet. Hoe ik ‘m heb gebouwd. Uit welke blokjes die bestaat. En over de bodem van de oceaan. Hoe die eruit ziet. Wat ik daar vind. En wat niet. Ik vertel je over zaadjes die hier uit de lucht komen dwarrelen, zomaar spontaan, of misschien kwamen ze van jou, waarvoor dank. Ik hou enorm van bloemen!

Mocht je mijn schrijfsels willen lezen, wees welkom. Wil je dat niet, ook goed. En zoek je me? Ik ben ergens in een veld met bloemen, in de donkerste diepten van een put of bouwend aan mijn torentje. Trouwens, het hele idee dat jij mij niet zou begrijpen is ook maar een overtuiging. Ik verschuif even een Jengablokje in mijn torentje 🙂

pad