Gisteren was in de Volkskrant een artikel te lezen waarin stond dat gemeenten te weinig verplichte werkplekken voor jonggehandicapten creëren. Gemeenten zouden er dit jaar 3200 realiseren, maar tot nu toe zijn er pas 115 echt gerealiseerd. Dat is niet alleen schrikbarend weinig, het geeft mij ook het gevoel dat gemeenten deze jongeren niet serieus nemen of misschien zelfs niet de moeite waard achten om er tijd en energie in te steken.

En dat is verdomde jammer. Want we hebben het hier niet alleen over mensen. Dit zijn mensen met capaciteiten en talenten, die nu ongebruikt liggen te verstoffen op een plank. Dit zijn mensen zoals jij en ik, waarvan er velen dolgraag zouden werken, maar wél beschermd. Op een veilige plek, dus.

Ik had een leuk gesprek hierover met de Zaanse Inwoners Partij op Twitter. Ze vertelden mij dat ze dit op de fractieagenda wilden zetten, maar iedereen die mij inmiddels een beetje kent weet dat mijn hersenen overuren maken wanneer ik eenmaal iets in mijn kop heb.

Tijdens dit leuke gesprek kwam ik heel toevallig een filmpje tegen op de Facebookpagina van HVC, over een weggeefwinkel. Hé, dacht ik meteen, zou dat niet een leuke beschutte werkplek kunnen zijn? En toen ging ik dromen, want zoiets gebeurt nooit heel toevallig, is mijn mening.

Ik zag zo voor me, hoe zo’n leuk en gezellig weggeefwinkeltje hier vlakbij zou staan, gehuurd door de gemeente en waarin vijf of zes dagen per week arbeidsgehandicapten samen met allochtone vrouwen die graag werkervaring op willen doen (ik ken er wel een paar die al jaren naar werk zoeken, maar niets vinden en depressief thuis zitten), naast elkaar werken in deze gezellige winkel, waarbij ze elkaar helpen met de taal en met het opdoen van ervaring. Ze tellen weer mee. Hoe geweldig is dat, dat je zoiets voor elkaar kunt krijgen in je stad?

Niet alleen voor de arbeidsgehandicapten is zo’n veilige werkplek een geweldige kans om weer deel te kunnen nemen in de maatschappij, ook voor winkeliers zie ik kansen. Nu bij veel mensen na vele jaren van bezuinigingen het water ze aan de lippen staat, is zo’n weggeefwinkel een welkome aanvulling op het schaarse budget. Bovendien kent Zaanstad veel nieuwkomers, zoals Syrische vluchtelingen, die niets hebben en hun hele bestaan weer op moeten bouwen.

Een weggeefwinkel zou een winkelstraat weer wat meer leven in kunnen blazen. En het enige wat we ervoor hoeven te doen (als gemeente) is een pand huren, mensen aanstellen die de boel kunnen coördineren, wat meubels in het pand zetten waar de spullen op kunnen worden uitgestald en voilà: je hebt een beschutte werkplek. En o ja: een kerstpakketje met Kerst. Lijkt me fantastisch.

Ik zag mezelf er al werken, een paar dagdelen per week. Bij deze solliciteer ik naar de functie van winkelbediende (ik heb ervaring als office manager van een reisbureau, dus dat kán ik, weet ik zeker!) of als coördinator, wat dan ook. Iéts. Geweldig lijkt me dat. Je kán mensen niet zo laten verpieteren thuis. Echt, geloof me.

Wanneer je arbeidsgehandicapt raakt verlies je zoveel meer dan “alleen maar” je gezondheid. Je verliest je baan, je financiële middelen, uitzicht op een toekomst, je carrière, collega’s. En daarna volgen vrienden en je zelfrespect. Een gevoel van algehele nutteloosheid en depressiviteit nemen gretig hun plaats in.

Wie geeft me die kans?  Wie geeft Fatima die kans? Wie geeft Ria van 59 die kans? Wie geeft Mervat die kans? Wie geeft ons die kans?

morguefile1408910544fz09m