Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Maand

februari 2017

Gedicht: witte jas

Sommige mensen worden een beetje kriegel van mijn ellendige gedichten. Speciaal voor hen schreef ik er nog één. *grijns*

 

Witte jas.

Om uit mijn ellende te ontsnappen

schreeuw ik een raam

schreeuw ik een deur

schreeuw ik een uitweg

 

Maar in plaats van luisteren

geeft hij me pillen

en sluit me op.

 

Tot ik braaf doe

wat de witte jas me zegt.

Mijn weg uit de hel

is een leugen.

lange gang

Gedicht: Wist ik veel.

“Voor sommige kinderen is

het leven de hel,” zei ze.

Haar stem sloeg over

tot-ie brak.

Snel liep ze weg

met glanzende ogen.

Liet mij achter

met een brok

in mijn keel.

Vertwijfeld.

Wist ik veel.

 

“Voor sommige kinderen is

het nergens veilig,” had ze gezegd.

Ik had gestaan

en geluisterd.

Als een zoutpilaar.

Als een laffe lul.

Met mijn vrolijke jeugd.

Ik wist niet

wat te zeggen.

Dus knikte ik maar.

Wist ik veel.

 

“Bont en blauw slaat hij me,”

had ze uitgespuugd.

Haar woorden vraten een gat

in het trottoir.

Bevroren was ik, tot het bot.

Als een konijn stond ik,

met wijd opengesperde ogen starend

in de lichten van de koplampen.

Laat haar stoppen,

was al wat ik kon denken.

Wist ik veel.

 

“Help me dan toch,”

zo had haar hart gefluisterd.

Maar wat kon ik doen?

Behalve luisteren

aanhoren

knikken

bevriezen

er nog eens aan denken

en nog eens

terwijl ik verder ging.

Wist ik veel.

 morguefile137089985957gum

Gedicht voor Poetry Slam 2017

Het leven stelt me vragen,

waar ik het antwoord niet op weet.

Het blijft dan aan me knagen,

opdat ik niet vergeet.

 

De straten waren stil en nat,

er had een storm gewoed.

Zo één die snel is als een rat

en in je dromen wroet.

 

Ik stond daar en keek om me heen.

Zelfs de zon had me verlaten.

Bang, gebroken en alleen.

Ik begon de slaap te haten.

 

De wind woei kil die dagen,

de nachten koud en lang.

Soms komt het terug bij vlagen,

Warmte waarnaar ik zo verlang.

 

daisies

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑