Ik zit met mijn hoofd in het verleden. Bij zwemlessen die maar niet wilden lukken, bij vreselijke bevallingen, bij een kind dat steeds maar weer ziek was, bij de zorgen en angsten die ik had. Wat is het dan fijn dat de kinderen wat ouder zijn.

Vanmorgen had ik namelijk een gesprek. Een heel fijn gesprek op zich, het ging over kinderen en sporten. Maar ik merkte dat ik emotioneel werd, dat er oud zeer werd opgerakeld dat nog lang niet was verwerkt, enkel diep weggestopt. Dus ik schrijf het even van me af, dat helpt misschien.

Wat ik namelijk nooit meer zal geloven, is dat kleine baby’s zich nergens van bewust zijn. Bij de geboorte van mijn jongste ging van alles mis. Het belangrijkste is, dat zij niet ademend op de wereld kwam, en er een blauwwit hoopje op mijn buik werd gelegd. Een niet-ademend blauwwit hoopje mens. Even snel als ze op mij werd gelegd werd ze ook weer bij me weggehaald en moest beademend worden, door een vriendin die gelukkig aanwezig was. En nog altijd wist ik niet wat mijn baby was, een jongen of een meisje? Andere dingen hadden even voorrang. Dingen die je echt niet wil bij je bevalling.

Alhoewel ook mijn oudste de navelstreng om haar hals had gehad, had dat bij mijn jongste ernstiger gevolgen. Ze was bijna gestikt op haar weg naar buiten. Ik zal verdere details besparen, maar niet veel later waren wij beiden, ieder in een eigen ambulance, met spoed op weg naar het ziekenhuis. Daar zou mijn kind een aantal dagen in een plastic bakje verblijven, verbonden aan slangen, snoeren en piepende apparaten. Gruwelijk.

Dat ik niet de enige was die deze ervaring niet snel zou vergeten werd mij duidelijk toen we –Godzijdank – beiden gezond weer thuis waren. Mijn kleine uk had last van nachtmerries. Ze gilde in haar slaap. Heb je ooit wel eens een baby van angst horen gillen? Ik niet. Mijn oudste huilde wel, veel zelfs, maar gillen deed ze nooit. Je kon de angst voelen in haar stemmetje. Het was vreselijk om aan te horen.

Dat was niet alles. Wanneer ik haar in een badje wilde doen, iets dat toch heerlijk warm en ontspannend hoort te zijn – dacht ik altijd – ging ze luidkeels krijsen. Alsof haar leven ervan af hing. En misschien was dat ook wel zo voor haar gevoel. Ik kon haar onmogelijk badderen, ik dacht dat de hele buurt het hoorde en zich af zou vragen wat ik uitspookte met mijn kind.

Verder was ze een huilbaby. Ik kocht een nieuwe draagdoek, eentje die ik niet hoefde te knopen maar zo om kon hangen en waar ze comfortabel in kon verblijven. Dat hielp. Ze huilde zo een stuk minder. Soms vroeg ik me wanhopig af of ze ooit nog zou stoppen met huilen. Ik kan je verzekeren dat dat gelukt is.

Om het gemis van die eerste uren na de bevalling in te halen, was de draagdoek erg geschikt. Zelf had ik ook extra behoefte om het moment in te halen waarop ze zo ruw en plots van me weggerukt was. Verstandelijk kon ik volkomen begrijpen dat dit noodzakelijk was geweest op dat moment, maar emotioneel had ik het nodig om haar op me te voelen. Om haar dichtbij me te houden, toe te fluisteren, over haar bolletje te aaien en haar te vertellen hoe blij ik met haar was.

De jaren daarna zou ze veelvuldig ziek zijn. Zelfs zo vaak, dat ik wel kan zeggen, zonder te willen overdrijven, dat ik er als moeder een trauma aan over hield. Het loslaten werd me niet makkelijk gemaakt, ik wilde haar altijd dicht bij me houden. Beschermen, vertroetelen, verzorgen.

Maar oef, wat laat dat diepe sporen na! De pijn en angsten hebben diep gesneden in mijn ziel, in mijn wezen. Zo erg, dat ik vanmorgen tijdens het gesprek voelde hoe ik trilde. Het heeft me veel geleerd, die eerste jaren met haar. Ook veel gebracht. Maar een makkie was het niet.

Advertisements