Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Maand

mei 2019

Mijn recensie van: Clara het krantenmeisje

Clara het krantenmeisjeClara het krantenmeisje – Pieter Feller en Tiny Fisscher – illustraties: Natascha Blum-Stenvert – Droomvallei Uitgeverij – 249 blz’s

Clara is een meisje van twaalf dat in 1911 is begonnen aan een baantje als krantenmeisje. Toen haar vader overleed moest Clara noodgedwongen stoppen met school om te gaan werken, om haar moeder te helpen met het verdienen van de kost. In die tijd viel dat nog niet mee, de lonen waren niet hoog en uitkeringen waren er nog niet. Hierdoor konden veel kinderen, zoals Clara, hun school niet afmaken waardoor hun toekomstdromen vaak in duigen vielen. Clara wilde graag ontdekkingsreizigster worden, zou dat ooit gaan lukken nu ze moest gaan werken?

Clara is het eerste krantenmeisje van het land. Ze moet daardoor flink voor zichzelf opkomen en wordt vaak gepest door de andere jongens. Ook volwassenen doen niet al te aardig. Ze begint met kranten verkopen op het centraal station van Amsterdam en dat gaat haar behoorlijk goed af. Al snel krijgt ze een krantenwijk toebedeeld en moet ze met een zware tas kranten gaan bezorgen, terwijl de winter net begint. Haar vriendje Koos, waarmee ze al zó lang bevriend was laat haar vallen als een baksteen nu ze is gaan werken. Gelukkig leert ze weer heel andere mensen kennen en het lukt haar zelfs om af en toe wat extra’s te verdienen met het schrijven van stukjes voor de krant. Ook leert ze Sjaak kennen, een jongen die bestellingen rijdt op een bezorgfiets. Dat lijkt Clara ook wel wat: fietsen. Maar hoe kom je aan een dure fiets wanneer zelfs schoenen kopen al niet vanzelfsprekend is?

Alhoewel het eigenlijk een kinderboek is vond ik het als volwassene een heerlijk boek om te lezen. Het was zo leuk om te lezen over de tijd waarin mijn eigen overgrootouders zijn opgegroeid, die ik nog een behoorlijk lange tijd gekend heb als kind. Mijn overgrootouders woonden in een bovenwoning, net als Clara, en leefden erg eenvoudig en waren hardwerkende mensen. Ik zag dus steeds mijn eigen familieleden voor me en kon zo een beetje meekijken in hun levens. Voor kinderen is het boek erg leerzaam. Natuurlijk leren ze een stukje over de Nederlandse geschiedenis op een leuke manier, maar ze kunnen nu ook zien dat naar school mogen gaan helemaal niet zo vanzelfsprekend is, net als alle luxe waar we vandaag de dag zo aan gewend zijn geraakt dat het gewoon lijkt. In Clara’s tijd is het heel bijzonder om iets lekkers te eten bij de thee en om cadeautjes te krijgen met feestdagen zoals Sinterklaas en Kerstmis.

Zoals ik al vaker heb gezegd blijken Tiny Fisscher en Pieter Feller een uitstekend schrijversduo te zijn en weten ze steeds weer leuke kinderboeken te schrijven. Het boek is prima te lezen wanneer je deel een niet hebt gelezen. Bovendien wordt vooraan in het boek uitgelegd wat zich in het vorige deel afspeelde. Het boek is spannend, het taalgebruik is vlot, gebeurtenissen volgen elkaar snel op en je leeft helemaal mee met de dappere en eigenwijze Clara die zo hard moet werken en ondanks alle tegenslagen – en dat zijn er nogal wat in die tijd – haar koppie boven water weet te houden. Hier en daar sieren zwartwit illustraties het boek, die helemaal passen bij het nostalgische verhaal. Ik zou nog veel meer kunnen vertellen over het boek, want er gebeurt zoveel en het leest zo lekker weg, maar eigenlijk vind ik dat je de rest zelf maar moet ontdekken. Ik vind het jammer dat ik het alweer uit heb en hoop eerlijk gezegd dat het volgende deel snel komt!

Gedicht: Een brug.

Een brug.

 

Zijn hele leven lag in scherven aan zijn voeten

dat onmogelijk weer te lijmen was

Ze begonnen ieder een andere kant uit te lopen

geen van beiden keek om

 

Het zwijgen was te pijnlijk geworden

een handvol stilte verdween

in de diepte en verzonk

in drassige bodem

 

Ze realiseerde zich dat ze een klein hoekje

van zijn hart was gaan bewonen

waar oude zonden lange schaduwen wierpen

het was er te duister geweest

 

Mensen kunnen vergeten

al weet men niet wanneer precies

sommige wonden zijn moeilijk

en diep genoeg om in te verdrinken

 

In de morgen lag ze er doodstil bij

haar ogen gericht op de ledigheid

gedachten kwamen gewoon even langs

er was geen brug naar de overkant

 

die was er nooit geweest.

 

04-05-2019

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑