Een brug.

 

Zijn hele leven lag in scherven aan zijn voeten

dat onmogelijk weer te lijmen was

Ze begonnen ieder een andere kant uit te lopen

geen van beiden keek om

 

Het zwijgen was te pijnlijk geworden

een handvol stilte verdween

in de diepte en verzonk

in drassige bodem

 

Ze realiseerde zich dat ze een klein hoekje

van zijn hart was gaan bewonen

waar oude zonden lange schaduwen wierpen

het was er te duister geweest

 

Mensen kunnen vergeten

al weet men niet wanneer precies

sommige wonden zijn moeilijk

en diep genoeg om in te verdrinken

 

In de morgen lag ze er doodstil bij

haar ogen gericht op de ledigheid

gedachten kwamen gewoon even langs

er was geen brug naar de overkant

 

die was er nooit geweest.

 

04-05-2019