Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Categorie

Uncategorized

Waarom de verkeersveiligheid van fietsers me wat kan schelen

Ik weet het nog heel goed. Het is een gebeurtenis in mijn leven die ik niet snel zal vergeten. Drunen, augustus 1992, een nazomeravond. Ik fietste naar huis na gewerkt te hebben in de plaatselijke supermarkt. Het was een baantje om wat bij te verdienen als student. Er werd altijd geborreld na het werk en ik wachtte dan tot collega’s uitgeborreld waren en dan fietsten we gezamenlijk naar huis. Waarom ik uitgerekend die avond besloot om alleen te vertrekken, is me nog altijd een raadsel. Continue reading “Waarom de verkeersveiligheid van fietsers me wat kan schelen”

Advertenties

Een week lang vloeibare broccoli en boerenkool

Wanneer ik een recensie schrijf over een receptenboek, probeer ik natuurlijk een flink aantal recepten uit, anders zou ik er nooit een goed verslag over kunnen schrijven. Dit keer moest ik zelf echter zo lachen om mijn eigen gestuntel dat ik besloten heb er een blog aan te wijden. Het boek heet “Smoothies en juices” en is geschreven door Deliciously Ella. Nu neem ik aan dat dat niet haar echte naam is, maar het klinkt leuk. Continue reading “Een week lang vloeibare broccoli en boerenkool”

Zaanse Poetry Slam

Ik en mijn impulsieve acties ook altijd …..

heb ik me zomaar opgegeven voor een Poetry Slam. Dat betekent dat je elkaar om de oren moet slaan met je dichtregels. “Gewoon” je gedicht voordragen leek mij al eng genoeg, eigenlijk. Nou ja, komende zaterdag ben ik er dus bij: zaanse-poetryslam16179035_860947457381295_45191853515202534_o

Mijn recensie van Krabbel en Nies

Krabbel en Nies – de avonturen van twee zwerfkatten – door Pieter Feller, met illustraties van Marieke Nelissen

Krabbel en Nies
foto van de site van Bruna

Vandaag wil ik graag dit leuke en speciale poezenboek bespreken. Speciaal, omdat ik het samen met Laila mocht proeflezen. En nog een tikkie specialer, omdat één van de katten: een grijze, Perzische kat, Laila heet. Laila vindt nu dat ze een beetje een BN-er is. Continue reading “Mijn recensie van Krabbel en Nies”

Banen máken voor arbeidsgehandicapten? Ja, dat moét!

Gisteren was in de Volkskrant een artikel te lezen waarin stond dat gemeenten te weinig verplichte werkplekken voor jonggehandicapten creëren. Gemeenten zouden er dit jaar 3200 realiseren, maar tot nu toe zijn er pas 115 echt gerealiseerd. Dat is niet alleen schrikbarend weinig, het geeft mij ook het gevoel dat gemeenten deze jongeren niet serieus nemen of misschien zelfs niet de moeite waard achten om er tijd en energie in te steken. Continue reading “Banen máken voor arbeidsgehandicapten? Ja, dat moét!”

Lieve jongen, ik wil je graag bedanken.

Ik weet niet meer hoe je heet, maar zie je gezicht nog voor me. Een jaartje of twintig geleden kwam ik je nog tegen bij een uitzendbureau in Amsterdam. Ik stond op het punt om je te bedanken voor wat je had gedaan. Je was aardig, zoals altijd. En toen wist ik je naam nog. Inmiddels niet meer.

De naam van de pestkop wel: dat was René. Een klein, niet al te knap dikkerdje dat zijn onzekerheid vast afrekende op een nog zwakker kind dan hijzelf was. Ik vergeef het hem, ook al maakte hij me het leven regelmatig zuur. Continue reading “Lieve jongen, ik wil je graag bedanken.”

Recensie: Nieuwe voetbalschoenen voor Lynn

Nieuwe voetbalschoenen voor Lynn – Pieter Feller en Tiny Fisscher

Een sportief boek

Eigenlijk lees ik nooit boeken over sporten of sportteams, ik ben namelijk allesbehalve sportief. Een boek dat over sport gaat leek me dan ook saai. Die woorden moet ik terugnemen. Dit boek over een meidenvoetbalteam is allesbehalve saai. Het gaat dan ook over veel meer dan voetbal. Continue reading “Recensie: Nieuwe voetbalschoenen voor Lynn”

Lekker puh.

Vandaag sta ik oog in oog met een eeuwenoud gevoel in mij. Het gevoel ‘ik ben niets waard, niemand wil mij’ dat steeds weer terugkomt in diverse thema’s. Dat ik op van alles projecteer. Wanneer iemand mij afwijst, bijvoorbeeld. Nee wacht, wanneer ik dénk dat iemand mij afwijst, wanneer ik dat zo ervaar. Continue reading “Lekker puh.”

Bijna, bijna lente.

Soms wil het gewoon even niet. Ik ben moe, futloos en moe. Er komt niks uit mijn handen. Kom ’s morgens mijn bed niet uit en weet je wat? Het is januari. Het is gewoon even zoals het is. Het komt wel weer 😉 Continue reading “Bijna, bijna lente.”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑