Zoeken

Corine Gorter

Dicht Kunst

Een week lang vloeibare broccoli en boerenkool

Wanneer ik een recensie schrijf over een receptenboek, probeer ik natuurlijk een flink aantal recepten uit, anders zou ik er nooit een goed verslag over kunnen schrijven. Dit keer moest ik zelf echter zo lachen om mijn eigen gestuntel dat ik besloten heb er een blog aan te wijden. Het boek heet “Smoothies en juices” en is geschreven door Deliciously Ella. Nu neem ik aan dat dat niet haar echte naam is, maar het klinkt leuk.

Na het boek doorgebladerd te hebben koos ik een aantal recepten uit en schreef de ingrediënten op mijn boodschappenlijst. Vol goede moed ging ik in de supermarkt op zoek. Met een volle tas kwam ik weer thuis en enthousiast ging ik aan de slag met recept nummer één: worteltaartsmoothie. Ieder die mij een beetje kent zal weten dat ik het leuk vind om taarten te bakken. Het is dus niet vreemd dat ik juist dit recept koos om mee te beginnen. Bovendien werd het aangeprezen als “zoet” en hoefde er qua groenten slechts één wortel aan toe te worden gevoegd. Dat kon ik wel aan.

Ik pakte de blender die bovenop de keukenkastjes stond, waarbij ik blijkbaar per ongeluk nog iets anders meetrok. Een seconde later lag de hele keukenvloer en aanrecht bezaaid met kleine bolletjes! Manlief had waarschijnlijk een bakje zaadjes bewaard bovenop de kast en die lagen nu allemaal door mijn keuken. Ik besloot het bewijsmateriaal snel te vernietigen met behulp van de stofzuiger en hoop maar dat mijn man het bestaan van de zaadjes inmiddels vergeten is.

Deze zoete worteltaartsmoothie bevatte dan misschien weinig groenten, er moesten wel veel kruiden in. Zelfs een snufje nootmuskaat! Ik kon mij absoluut niet voorstellen dat dit kruidige drankje ooit lekker zou smaken. Voorzichtig nam ik een slok en ik was blij verrast met de smaak: dit was écht heel erg lekker! Wauw! Zo’n drankje lust ik elke dag wel! De vette croissant die ik een tijdje later at en had gekocht als verwenmoment voor mezelf, smaakte me niet zo goed als anders. Toch een beetje zonde van die gezonde smoothie, vond ik. Morgen, dan zou ik alles anders doen. Ik zou meteen ’s morgens al beginnen aan een gezonde drank en niks geen croissants meer!

smoothies en juices
foto van Bruna.nl

Alles voor de wetenschap. Én voor boekrecensies.

Vol goede moed en misschien een tikkie overmoedig begon ik de volgende dag aan recept twee: ik besloot maar meteen een knalgroene juice te gaan maken, boordevol groenten. ’s Morgensvroeg was ik weer in de supermarkt te vinden, met een grote boodschappentas en een lijstje. De groentenman die juist bezig was groenten en fruit aan te vullen moest erg lachen om de zoekende vrouw met lijstje in haar hand. Ja hee, die spullen koop ik anders nooit! Na een tijdje had ik alles gevonden. Met enige twijfel plaatste ik een venkelknol in mijn mandje. Ik had mezelf ooit voorgenomen deze groente nooit meer te zullen eten, nadat ik zo’n knol verwerkt had in een salade.

Eenmaal thuis haalde ik alles uit mijn tas en plaatste de blender opnieuw op mijn aanrecht, met een snijplank ernaast. Ik had echt zin in de juice die ik ging maken! Vandaag zou ik mijn koffie met koekje vervangen door een supergezonde juice en daarna zou ik mij, als beloning, ook nog eens superfit voelen. Zo zou het vast gaan! Ik heb echt een minikeuken, dus het is alleen al een hele uitdaging hoe ik alles op het aanrecht kan plaatsen en er nog ruimte overblijft voor mij om te werken.

Ik begon maar meteen met de venkelknol, die stond tenslotte bovenaan de ingrediëntenlijst. Ik hakte de knol in stukken en stopte de stukken in de blender. Daarna voegde ik nog limoen, wat blaadjes munt, verse spinazie – vooruit, nog wat extra – en een halve broccoli toe. Ik keek nog eens in het recept om te zien of er echt niets zoets doorheen hoefde, waardoor ik gelukkig nog zag dat ik bijna de komkommer was vergeten die er ook in moest!

Ik zette de blender aan en ontdekte dat deze de harde venkelknol helemaal niet kon verwerken. Toen het apparaat verhit begon te raken leek het mij maar beter om de venkel, die natuurlijk helemaal onderin de blender zat, er weer uit te halen en in een ander apparaat te stoppen. Mijn man – mijn keukenprins op het witte paard – heeft gelukkig heel wat apparaatjes gekocht waarmee je dingen fijn kan hakken. Nadat ik de venkelknol, en alles wat erboven had gezeten in de blender, in kleine stukjes had gehakt realiseerde ik me dat dit groene goedje alles behalve vloeibaar was. En het moest toch juist een juice worden? Ik besloot het boek er nog maar eens bij te pakken.

“Dit klinkt misschien logisch, maar als juices maken nieuw voor je is, is het toch goed om te weten dat je dit met een juicer doet en niet met een blender.” O. Dit had ik misschien beter eerst kunnen lezen. Alle echte diehard juicemakers liggen nu waarschijnlijk over de grond te rollen van het lachen. Wat moest ik nu met de groene smurrie in mijn blender?

Als een echte MacGyver besloot ik dat het vast een goed idee zou zijn om de smurrie gewoon te zeven. Ik kan je nu vertellen dat dat totaal niet werkt. Het was nog steeds ondrinkbaar en bovendien ook nog eens niet lekker. Wat moest ik nu met een halve kan vol moerrasblubber? Ik besloot te proberen er alsnog een smoothie van te maken door een half glas water toe te voegen, zodat het vloeibaar zou worden, een peer, een banaan, twee dadels en een lepel honing. Na goed mengen vond ik de smaak redelijk. Nu staan er maar liefst vijf volle glazen groene drab te pronken in mijn koelkast. Vanaf nu maak ik alleen nog maar smoothies. Mét zoete ingrediënten. Na dit avontuur vond ik dat ik toch een kop koffie had verdiend. Met een hele dikke plak cake!

Na een weeklang blenderen ben ik inmiddels aardig bedreven in het maken van smoothies. Ook weet ik nu welke smaken ik wel en welke ik vooral niet lekker vind. Ik dacht altijd dat ik best zelf kon bedenken hoe ik een smoothie moest maken en wat je er zoal in kunt stoppen. Vandaar ook waarschijnlijk dat mijn pogingen voorheen altijd snel strandden. Wat ik zelf maakte was meestal niet echt lekker, maar de smoothies in dit boek zijn de moeite waard! Bovendien lijken ze dankzij het bevroren fruit op milkshakes, maar dan een stuk gezonder. Niet verkeerd, toch?

Wil je meer lezen over mijn recensie van dit boek? Komende week staat hij op Boekenbijlage!

groene smoothies

Moederen met zorgen

Ik zit met mijn hoofd in het verleden. Bij zwemlessen die maar niet wilden lukken, bij vreselijke bevallingen, bij een kind dat steeds maar weer ziek was, bij de zorgen en angsten die ik had. Wat is het dan fijn dat de kinderen wat ouder zijn.

Vanmorgen had ik namelijk een gesprek. Een heel fijn gesprek op zich, het ging over kinderen en sporten. Maar ik merkte dat ik emotioneel werd, dat er oud zeer werd opgerakeld dat nog lang niet was verwerkt, enkel diep weggestopt. Dus ik schrijf het even van me af, dat helpt misschien. Doorgaan met het lezen van “Moederen met zorgen”

Gedicht: witte jas

Sommige mensen worden een beetje kriegel van mijn ellendige gedichten. Speciaal voor hen schreef ik er nog één. *grijns*

 

Witte jas.

Om uit mijn ellende te ontsnappen

schreeuw ik een raam

schreeuw ik een deur

schreeuw ik een uitweg

 

Maar in plaats van luisteren

geeft hij me pillen

en sluit me op.

 

Tot ik braaf doe

wat de witte jas me zegt.

Mijn weg uit de hel

is een leugen.

lange gang

Gedicht: Wist ik veel.

“Voor sommige kinderen is

het leven de hel,” zei ze.

Haar stem sloeg over

tot-ie brak.

Snel liep ze weg

met glanzende ogen.

Liet mij achter

met een brok

in mijn keel.

Vertwijfeld.

Wist ik veel.

 

“Voor sommige kinderen is

het nergens veilig,” had ze gezegd.

Ik had gestaan

en geluisterd.

Als een zoutpilaar.

Als een laffe lul.

Met mijn vrolijke jeugd.

Ik wist niet

wat te zeggen.

Dus knikte ik maar.

Wist ik veel.

 

“Bont en blauw slaat hij me,”

had ze uitgespuugd.

Haar woorden vraten een gat

in het trottoir.

Bevroren was ik, tot het bot.

Als een konijn stond ik,

met wijd opengesperde ogen starend

in de lichten van de koplampen.

Laat haar stoppen,

was al wat ik kon denken.

Wist ik veel.

 

“Help me dan toch,”

zo had haar hart gefluisterd.

Maar wat kon ik doen?

Behalve luisteren

aanhoren

knikken

bevriezen

er nog eens aan denken

en nog eens

terwijl ik verder ging.

Wist ik veel.

 morguefile137089985957gum

Gedicht voor Poetry Slam 2017

Het leven stelt me vragen,

waar ik het antwoord niet op weet.

Het blijft dan aan me knagen,

opdat ik niet vergeet.

 

De straten waren stil en nat,

er had een storm gewoed.

Zo één die snel is als een rat

en in je dromen wroet.

 

Ik stond daar en keek om me heen.

Zelfs de zon had me verlaten.

Bang, gebroken en alleen.

Ik begon de slaap te haten.

 

De wind woei kil die dagen,

de nachten koud en lang.

Soms komt het terug bij vlagen,

Warmte waarnaar ik zo verlang.

 

daisies

Zaanse Poetry Slam

Ik en mijn impulsieve acties ook altijd …..

heb ik me zomaar opgegeven voor een Poetry Slam. Dat betekent dat je elkaar om de oren moet slaan met je dichtregels. “Gewoon” je gedicht voordragen leek mij al eng genoeg, eigenlijk. Nou ja, komende zaterdag ben ik er dus bij: zaanse-poetryslam16179035_860947457381295_45191853515202534_o

Eeuwige roem op een vulliswagen, een heel jaar lang

Kunst op Zaanse gemeentewagens

Dit was een leuke week. Ik was één van de winnaars van de wedstrijd die Gea Zwart in samenwerking met de gemeente Zaanstad organiseerde in het kader van de Poëzieweek. Mijn winnende dichtregel kwam op een vuilniswagen terecht en zal een jaar lang rondrijden door de Zaanstreek. vuilniswagen met poëzie Doorgaan met het lezen van “Eeuwige roem op een vulliswagen, een heel jaar lang”

gedicht

Mijn recensie van Krabbel en Nies

Krabbel en Nies – de avonturen van twee zwerfkatten – door Pieter Feller, met illustraties van Marieke Nelissen

Krabbel en Nies
foto van de site van Bruna

Vandaag wil ik graag dit leuke en speciale poezenboek bespreken. Speciaal, omdat ik het samen met Laila mocht proeflezen. En nog een tikkie specialer, omdat één van de katten: een grijze, Perzische kat, Laila heet. Laila vindt nu dat ze een beetje een BN-er is. Doorgaan met het lezen van “Mijn recensie van Krabbel en Nies”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑